 |
|
|
|
 |
O NOSO CONCELLO
|
 |
|
 |
| Situación e descrición xeográfica |
|
Tomiño sitúase na comarca do Baixo Miño,
no extremo suroccidental da provincia de
Pontevedra, enmarcado entre as coordenadas
41º 59' 02 latitude norte e 8º 44' 5 lonxitude
oeste. Presenta uns límites naturais moi claros, lindando ao
norte co Val Miñor (cos concellos de Gondomar e Baiona) e mais
co Concello de Tui, o río Miño e Portugal polo este e os concellos
de Oia e O Rosal polo suroeste.
|
|
 |
|
| CONCELLO DE TOMIÑO |
|
O concello ten unha superficie de 106,6 km², sendo o maior en
extensión da comarca, e unha poboación de 13 469 habitantes,
repartidos en 15 parroquias. Atópase a 40 km de Vigo, a 125 km de
Santiago de Compostela, a 200 km da Coruña e a 108 km do Porto (Portugal).
Atópase enmarcado entre o río Miño, que discorre tranquilo no
seu último treito, e as serras de Argallo e o macizo do Galiñeiro.
Ademais do amplo val configurado polo discorrer do Miño, existe un conxunto
de vales secundarios perpendiculares ao do Miño que transportan as augas dos
seus afluentes, como é o caso dos ríos Cereixo, Furnia e Tollo.
Así, é característica a paisaxe de formas suaves, con certas áreas
máis elevadas, que proporcionan fermosas vistas de todo o val, como son o Niño
do Corvo, a Pedrada ou o monte Tetón.
Tamén se caracteriza pola formación de terrazas fluviais que descenden
de xeito escalonado cara ao Miño e producen extensas chairas.
Toda a área que abrangue o discorrer do río Miño está integrada
dentro da Rede Natura 2000, debido á importante biodiversidade que alberga.
|
|
|
| Clima |
|
 |
|
| CONCELLO DE TOMIÑO |
|
|
A súa estratéxica situación xeográfica confírelle unhas
características climáticas peculiares, incluso dentro do ámbito
das Rías Baixas, cun microclima único en Galicia. A comarca en xeral
rexistra temperaturas bastante elevadas para a latitude en que se atopa,
aínda que a influencia mariña se deixa sentir, suavizando algo o termómetro,
e impide oscilacións térmicas excesivas.
|
Os invernos son en xeral suaves, cunha alta pluviosidade,
e o verán rexistra temperaturas bastante elevadas, con pouca pluviosidade.
Este clima, e unha terra de gran fertilidade, favorece o cultivo
de grandes extensións de planta ornamental, vide e diversos produtos da horta.
|
|
|
| Historia |
|
En xeral, todo o Baixo Miño é un territorio con
presenza humana dende moi antigo. Os numerosos achados
paleolíticos atopados constatan a presenza humana hai xa máis
de 200 000 anos. Os diferentes momentos culturais que se suceden
deixaron abondosos vestixios arqueolóxicos no noso Concello: útiles
paleolíticos, túmulos, petróglifos, poboados castrexos… e marcan as
sucesivas épocas de humanización do territorio.
A presenza de diversos castros atopados corroboran a existencia
na comarca dun poboamento xeneralizado e en continuo crecemento,
nunha época que podería iniciarse arredor dos séculos VII-VI a. C.
e permanece ata a romanización, que terá lugar no século I a. C. A
presenza romana durará cinco séculos, e será seguida do período xermánico
a partir do século V e ata o VIII, momento en que se inicia a Idade Media.
Dende este momento, a sé episcopal de Tui xunto cos mosteiros
medievais, especialmente o de Oia a partir do século XII, configúranse
como dous señoríos eclesiásticos de grande influenza sobre toda a comarca,
e non deixan moito poder aos señoríos laicos, coma podía ser o de Tebra.
Tomiño aparece relacionado cos mosteiros de Barrantes e Santa María.
|
 |
|
| CONCELLO DE TOMIÑO |
|
|
A época Moderna virá marcada polos continuos enfrontamentos con Portugal,
que loitará pola súa independencia ao longo do século XVII, e deixará o territorio
definitivamente configurado co seu carácter fronteirizo. Froito desta intensa
actividade bélica serán as numerosas fortificacións que atopamos por todo o territorio.
A creación do novo sistema de administración municipal e xudicial
no século XIX deu paso, na época contemporánea, á constitución dos
concellos que hoxe forman o Baixo Miño. Tui pasará a ser sede da
administración civil e xudicial, consolidándose como núcleo principal da comarca.
O concello de Tomiño emprazarase en Vilachán ata 1816,
ano en que se trasladará ao lugar do Seixo, ata a actualidade.
|
Será unha prolífica terra en canto á arte se refire, e
verá nacer ou asentarse nela a varios artistas de sona
internacional, relacionados en moitas ocasións coa emigración.
No campo literario destacarán Eliseo Alonso, nado en Goián,
onde se asenta na actualidade unha asociación cultural que leva
o seu nome; o poeta Manuel Forcadela, da parroquia que leva o
mesmo nome. No campo da pintura, Antonio Fernández, nado en Goián,
será o pai da escola paisaxística do Baixo Miño e terá importantes
seguidores, como Xavier Pousa.
Tamén destacan no campo escultórico artistas consagrados como
Magín Picallo, Xurxo Vázquez, Antúnez Pousa, entre outros, e
segue a ser unha faceta artística moi dinámica no noso Concello.
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
| Concello de Tomiño |
 |
|
|
|
|
|